{"id":236753,"date":"2024-05-28T22:40:00","date_gmt":"2024-05-28T20:40:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.24gliwice.pl\/wiadomosci\/?p=236753"},"modified":"2024-05-28T22:40:00","modified_gmt":"2024-05-28T20:40:00","slug":"true-tone-festival-pierwszy-weekend-festiwalu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.24gliwice.pl\/wiadomosci\/true-tone-festival-pierwszy-weekend-festiwalu\/","title":{"rendered":"True Tone Festival. Pierwszy weekend festiwalu"},"content":{"rendered":"

W Gliwicach trwa True Tone Festival, kt\u00f3rego has\u0142em jest \u201eSzczero\u015bci szukamy w muzyce\u201d. Zaproszeni zostali muzycy, kt\u00f3rzy inspiracji szukaj\u0105 w jazzie, ale odwa\u017cnie \u0142\u0105cz\u0105 go z innymi gatunkami, jak\u00a0rock, elektronika, hip hop, muzyka filmowa, ambient, minimalizm, muzyka \u015bwiata, muzyka wsp\u00f3\u0142czesna. Podczas pierwszych trzech dni festiwalu w Ruinach Teatru Victoria wyst\u0105pili: Wojtek Mazolewski Quintet, Akusmi, Maxime Denuc, William\u2019s Things i Bastarda. Przed nami jeszcze trzy dni i w sumie a\u017c sze\u015b\u0107 koncert\u00f3w.\u00a0W Scenie Bojk\u00f3w wyst\u0105pi\u0105: 30 maja \u2013 Hoshii i Jazpospolita, 31 maja \u2013 Siema Ziemia i Zima Stulecia i 1 czerwca \u2013 Ninja Episkopat i B\u0142oto.<\/span><\/h4>\n

 <\/p>\n

BILETY (link)<\/a><\/h3>\n

Podsumowanie pierwszych trzech festiwalowych dni autorstwa \u0141ukasza Kwa\u015bniewskiego, zast\u0119pcy dyrektora Centrum Kultury Victoria w Gliwicach i pomys\u0142odawcy festiwalu:<\/h3>\n

Pierwszy dzie\u0144 festiwalu otworzy\u0142 kwintet Wojtka Mazolewskiego. Zesp\u00f3\u0142 ju\u017c po pr\u00f3bie d\u017awi\u0119ku by\u0142 oczarowany Ruinami Teatru Victoria oraz fantastyczn\u0105 akustyk\u0105 tego miejsca. Co da\u0142o prognoz\u0119 rewelacyjnego koncertu, kt\u00f3ry rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 jak na klasyczny spiritual jazz przysta\u0142o: kalibma, dzwonki, dzwoneczki i delikatny fortepian na\u015bladuj\u0105cy harf\u0119. Duchowa aura rozla\u0142a si\u0119 po wype\u0142nionej po brzegi widowni. Wojtek zbudowa\u0142 fantastyczn\u0105 dramaturgi\u0119 ca\u0142ego spektaklu, bo to nie by\u0142 tylko koncert. Solo na b\u0119bnach m\u0142odziutkiego Tymka Papiora zabrzmia\u0142o lepiej ni\u017c te Andrew Neimenna w filmie Whiplash. Saksofon Piotra Ch\u0119ckiego i tr\u0105bka Oscara Toroka graj\u0105cych razem czy osobno brzmia\u0142y doskonale, Kateryna Ziabliuk w zast\u0119pstwie na fortepianie gra\u0142a pi\u0119knie, cho\u0107 bardzo delikatnie, nie zabrak\u0142o tak\u017ce mocnych moment\u00f3w, jak np. \u201ePunk-T Gda\u0144sk\u201d. Mieli\u015bmy wyj\u0105tkow\u0105 okazj\u0119 us\u0142ysze\u0107 kilka nowych utwor\u00f3w, kt\u00f3re zabrzmia\u0142y w przestrzeni publicznej po raz pierwszy. Podsumowuj\u0105c. Fantastyczny koncert. Fantastyczny wiecz\u00f3r.<\/p>\n

\"zdj\u0119cie<\/p>\n

True Tone Festival, fot. Michal Buksa<\/p>\n<\/div>\n

Drugiego dnia w Ruinach Teatru scena znalaz\u0142a si\u0119 na \u015brodku widowni, natomiast d\u017awi\u0119k i publiczno\u015b\u0107 otacza\u0142a j\u0105 z czterech stron. Niesamowity efekt wizualny i s\u0142uchowy. Wyst\u0105pili dwaj francuscy arty\u015bci graj\u0105cych muzyk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105. Akusmi oraz Maxime Denuc. Pierwszy utw\u00f3r Akusmi nawi\u0105za\u0142 do koncertu Wojtka Mazolewskiego, ale z ka\u017cd\u0105 kolejn\u0105 minut\u0105 muzyka zacz\u0119\u0142a rozp\u0119dza\u0107 si\u0119 jak elektryczny poci\u0105g. Artysta zamienia\u0142 gitar\u0119 z saksofonem, dogrywa\u0142 perkusjonalia, u\u017cywa\u0142 syntezator\u00f3w, komputera, smyczka, nak\u0142ada\u0142 warstw\u0119 na warstw\u0119 za pomoc\u0105 loopera. Nie da si\u0119 unikn\u0105\u0107 por\u00f3wnania do najwi\u0119kszych minimalist\u00f3w ameryka\u0144skich, jak Steve Reich i Terry Riley, a muzyk\u0119 t\u0119 mo\u017cna zapisa\u0107 za pomoc\u0105 kropek i kresek na papierze milimetrowym.<\/p>\n

\"Artysta<\/p>\n

True Tone Festival, fot. Michal Buksa<\/p>\n<\/div>\n

Drugim koncertem tego dnia by\u0142 wyst\u0119p solowy Maxime Denuc, kt\u00f3ry sw\u00f3j ostatni album Nachthorn odegra\u0142 w ca\u0142o\u015bci w formie djskiego seta, dodatkowo filtruj\u0105c stworzony przez siebie utw\u00f3r. Poczuli\u015bmy si\u0119 jak w berli\u0144skim klubie Berghain. Rave i dub techno, ale tak\u017ce mn\u00f3stwo ambientu i baroku zosta\u0142o wygranych za pomoc\u0105 komputera lecz za syntezator pos\u0142u\u017cy\u0142y ko\u015bcielne organy piszcza\u0142kowe. To by\u0142o zupe\u0142nie co\u015b nowego. Wra\u017cenie nie do opisania s\u0142owami. Po prostu WOW.<\/p>\n

\"Artysta<\/p>\n

True Tone Festival, fot. Michal Buksa<\/p>\n<\/div>\n

Trzeci dzie\u0144 po\u015bwi\u0119cony by\u0142 muzyce kameralnej i instrumentom akustycznym. Pierwszy wyst\u0119p, czyli William\u2019s Things, korespondowa\u0142 z dniem poprzednim, gdy\u017c na scenie pojawi\u0142y si\u0119 ma\u0142e roboty. Sta\u0142y si\u0119 one bardzo ciekaw\u0105 atrakcj\u0105 ca\u0142ego wyst\u0119pu. Wszystko to zosta\u0142o wymy\u015blone i zaaran\u017cowane przez Micha\u0142a G\u00f3rczy\u0144skiego, kt\u00f3ry tego dnia wyst\u0119powa\u0142 w obu zespo\u0142ach, ale o tym za chwil\u0119. Wiod\u0105cym instrumentem niedzielnego wieczoru sta\u0142 si\u0119 kontrabasowy klarnet, kt\u00f3ry brzmi zjawiskowo i pot\u0119\u017cnie. Kto mia\u0142 kiedykolwiek okazj\u0119 us\u0142ysze\u0107 go na \u017cywo, wie o czym m\u00f3wimy\/piszemy. Historie o robotach oraz wiersze Kyle Dargana i Vincenta van Mechelena wy\u015bpiewane przez angielskiego Polaka Sean Palmera by\u0142y jak w teatrze groteski. Rozmaito\u015b\u0107 barw jego g\u0142osu i niesko\u0144czone mo\u017cliwo\u015bci wokalne wprawia\u0142y w os\u0142upienie. Widownia zamar\u0142a i w skupieniu czeka\u0142a na dalsze losy robot\u00f3w.<\/p>\n

\"zdj\u0119cie<\/p>\n

True Tone Festival, fot. Agata Fu\u0142at<\/p>\n<\/div>\n

Drugim zespo\u0142em, w kt\u00f3rym zagra\u0142 Micha\u0142 G\u00f3rczy\u0144ski, by\u0142a Bastarda. Muzycy przyjechali do nas ze \u015bwie\u017cutkim materia\u0142em na 10. album \u201eXB\u201d, w kt\u00f3rym opracowali w swoich aran\u017cacjach i swoim oryginalnym stylu utwory filmowe polskich kompozytor\u00f3w XX wieku. \u201eDziecko Rosmery\u201d, \u201eTaniec Eleny\u201d, \u201eDeszcze niespokojne\u201d brzmia\u0142y \u015bwie\u017co i urzekaj\u0105co. Kto\u015b musia\u0142 opowiedzie\u0107 to na nowo, a dokona\u0107 mogli tego tylko oni. Pawe\u0142 Szamburski, za\u0142o\u017cyciel grupy jest czarodziejem klarnetu altowego, ale tak\u017ce czarodziejem narracyjnym, kt\u00f3ry co utw\u00f3r wprowadza\u0142 nas w histori\u0119 kolejnego filmu i kolejnego soundtracku, bawi\u0105c si\u0119 z widowni\u0105 w swego rodzaj quiz, kt\u00f3ry rozlu\u017ani\u0142 atmosfer\u0119 i muzyka, kt\u00f3ra \u2013 nie nale\u017cy do \u0142atwej w odbiorze \u2013 oklaskiwana by\u0142a chyba najg\u0142o\u015bniej podczas pierwszego weekendu trzeciej edycji True Tone.<\/p>\n

DRUGI WEEKEND FESTIWALU (kup bilet)<\/a><\/h2>\n